Konto

Opatrunki i bandaże

Bandaże wyściełające, bandaże samoprzylepne kohezyjne, szyny aluminiowe i bandaże brzuszne w rozmiarach dopasowanych do obwodu tułowia. Opatrunek na kończynie psa albo kota jest procedurą o realnym ryzyku – dobrze założony chroni i unieruchamia, zbyt ciasny albo źle wyłożony potrafi zrobić więcej szkody niż sam uraz.

Warstwy mają swoją kolejność i swoje zadania: kontaktowa opatruje ranę, wyściełająca rozkłada ciśnienie i wypełnia przestrzenie między palcami, bandaż kohezyjny utrzymuje całość, a szyna – jeśli jest potrzebna – unieruchamia stawy powyżej i poniżej uszkodzenia. Poniżej – co wiadomo o powikłaniach opatrunków i jak je ograniczyć.

Opatrunki i bandaże – skala powikłań

W przeglądzie postępowania z definitywnym leczeniem złamań szynami i opatrunkami gipsowymi autorzy podają, że łączny odsetek powikłań dotyczących tkanek miękkich sięga 63% przypadków, a koszt leczenia powikłań może dorównać, a nawet przekroczyć koszt pierwotnej procedury. Stąd zalecany rytm kontroli: pierwsza ocena opatrunku po 24–48 godzinach od założenia, potem co 5–7 dni, a między wizytami codzienne oglądanie przez właściciela. Zbyt mocno założony opatrunek ogranicza odpływ krwi i chłonki – i to jest mechanizm większości powikłań, nie zakażenie.

Jak trudno powtórzyć raz uzyskane warunki, pokazuje badanie ciśnienia pod opatrunkiem u psów. Po ponownym założeniu tej samej szyny z włókna szklanego istotną zmianę ciśnienia (co najmniej 20 mmHg) odnotowano w 90% opatrunków, praktycznie zawsze w kierunku wzrostu, choć bandaże zakładały osoby doświadczone. Autorzy przypominają, że wzrost o 20 mmHg zmniejsza przepływ tętniczy o około 40%, i sugerują, by przy każdej zmianie opatrunku raczej wykonać nową szynę niż zakładać starą, oraz by cały zespół pracował według jednej, spisanej procedury bandażowania.

Dobór bandaży i opatrunków do gabinetu

Bandaż wyściełający nie jest wypełniaczem „na ilość”. Jego zadaniem jest rozłożenie ciśnienia na wystających strukturach kostnych i między palcami – i dopiero na tej warstwie bandaż kohezyjny może być naciągnięty bez ryzyka.

Podstawowy zestaw dla gabinetu to bandaż wyściełający w trzech szerokościach (6, 10 i 15 cm), bandaż samoprzylepny w szerokościach 5, 7,5 i 10 cm oraz szyny aluminiowe do docięcia. Szerokość bandaża dobiera się do obwodu kończyny: zbyt wąski wchodzi w skórę i tworzy pierścień ucisku. Bandaż brzuszny dobierz po zmierzeniu obwodu tułowia pacjenta, nie po jego masie – to ta sama pułapka, co z rozmiarami kołnierzy. Do opatrunków u pacjentów, które je zdejmują, przyda się jeszcze kołnierz albo ubranko ochronne, bo nawet najlepiej założony bandaż nie wytrzyma dwóch godzin pracy zębami.

Źródła