Konto

Terapia TECAR

Tecarterapia wprowadza do tkanki prąd o częstotliwości radiowej i wytwarza ciepło tam, gdzie jest potrzebne — pod powierzchnią, a nie na skórze. W gabinecie zwierzęcym daje to możliwość rozgrzania stawu, ścięgna albo pasma mięśniowego bez konieczności golenia dużego pola i bez bólu, który towarzyszy mocniejszym bodźcom mechanicznym. Tryb pojemnościowy pracuje płytko, rezystancyjny sięga do struktur o wysokim oporze: kości, chrząstki, więzadeł. Poniżej aparaty do terapii TECAR oraz aplikatory i elektrody, które decydują o tym, jak ta energia zostanie podana.

O dawce decyduje nie tylko nastawa mocy: średnica elektrody, czas pracy i wybrany tryb zmieniają ją równie mocno, dlatego kompletny zestaw elektrod jest tu tak samo ważny jak sam aparat.

Terapia TECAR u zwierząt – ile ciepła naprawdę powstaje

Dane weterynaryjne są nieliczne, ale dość konkretne. W badaniu pilotażowym u sześciu psów (trzy z przykurczami mięśniowymi, trzy z chorobą zwyrodnieniową stawów) temperaturę powierzchni ciała mierzono termograficznie przed i po zabiegu tecarterapii. Średnia temperatura wzrosła z 32,42 °C do 33,36 °C bezpośrednio po zabiegu i wróciła do 32,83 °C już po minucie. To ważna informacja przy ocenie, co się właściwie dzieje: powierzchnia skóry nagrzewa się nieznacznie i na krótko, bo istotą metody jest ciepło powstające w głębszych warstwach, a nie oddziaływanie na skórę.

Zależność między intensywnością a efektem cieplnym dobrze pokazuje badanie u dziesięciu zdrowych koni, u których porównano protokoły o różnej mocy w okolicy piersiowo-lędźwiowej. Przy intensywności 5% przyrost temperatury maksymalnej wyniósł 2–2,5 °C i był porównywalny z zabiegiem pozornym; przy 30 i 40% sięgał 8–9 °C. Dodanie po protokole o wysokiej intensywności dwóch minut pracy pojemnościowej na niskiej mocy istotnie wydłużyło utrzymywanie się podwyższonej temperatury do 30 minut po zabiegu, bez wydłużania czasu całej sesji. Autorzy zwracają też uwagę na tolerancję: u koni trudnych w obsłudze wysoka intensywność bywa akceptowana tylko przez 10–12 minut, a protokoły o niskiej mocy mają sens tam, gdzie zależy nam na uniknięciu przegrzania, na przykład w stanach ostrych.

Tryb pojemnościowy i rezystancyjny – dobór aparatu i elektrod

Nie ma jednej „mocy TECAR”. Dawka to iloczyn intensywności, czasu i powierzchni elektrody – ta sama nastawa przy elektrodzie 25 mm grzeje zupełnie inaczej niż przy 70 mm.

Tryb pojemnościowy (elektroda izolowana) koncentruje energię blisko powierzchni i pracuje na tkankach miękkich o dużej zawartości wody – mięśniach, powięziach, skórze. Tryb rezystancyjny (elektroda nieizolowana) przenosi energię głębiej, do struktur o wyższym oporze: ścięgien, więzadeł, torebek stawowych i kości. W praktyce gabinetu zwierzęcego przydają się oba, a do tego zestaw elektrod o średnicach od 25 do 70 mm: mniejsze do przyczepów i drobnych pacjentów, większe do dużych grup mięśniowych i koni. Elektrody wypukłe łatwiej prowadzić po nierównej powierzchni, aplikator bipolarny pozwala pracować bez elektrody biernej pod pacjentem, a nakładki typu IASTM łączą oddziaływanie cieplne z pracą manualną na tkankach. Przy aparacie na wózku sprawdź, czy da się go przetoczyć między salami – to drobiazg, który decyduje o tym, ile razy w tygodniu urządzenie zostanie użyte.

Źródła