Pulsoksymetry
Pulsoksymetry weterynaryjne: przenośne urządzenia ręczne, moduły do monitorów i czujniki – klipsy na język, ucho lub fałd skórny oraz sondy refleksyjne. Pulsoksymetr mierzy nieinwazyjnie wysycenie hemoglobiny tlenem (SpO2) i tętno, czyli daje ciągłą odpowiedź na pytanie, czy pacjent w znieczuleniu jest dobrze utlenowany. Wytyczne AAHA podkreślają, że barwa błon śluzowych jest złym wskaźnikiem hipoksemii, bo sinica pojawia się dopiero przy głębokim niedotlenieniu – pulsoksymetr wykrywa problem znacznie wcześniej.
W tej kategorii znajdziesz pulsoksymetry do sali zabiegowej, do wybudzeń i do szybkiej oceny pacjenta w gabinecie, wraz z czujnikami zamiennymi. Poniżej – co o ich działaniu u psów i kotów mówią badania.
Pulsoksymetria u psów i kotów – co pokazują badania
Pulsoksymetr działa dobrze tylko wtedy, gdy przez tkankę pod czujnikiem przepływa wystarczająco dużo krwi tętniczej. W badaniu na 100 znieczulonych psach (Frontiers in Veterinary Science, 2021) porównano klasyczny czujnik transmisyjny na języku z czujnikami refleksyjnymi u nasady ogona i na piszczeli. Język dawał najmniej nieudanych pomiarów, nasada ogona okazała się akceptowalną alternatywą, gdy język jest niedostępny, a piszczel wypadła najgorzej. Premedykacja deksmedetomidyną, która obkurcza naczynia obwodowe, zwiększała odsetek nieudanych pomiarów we wszystkich lokalizacjach.
U kotów wyniki są podobne, ale dochodzi różnica między urządzeniami. W badaniu na 103 kotach (Journal of Feline Medicine and Surgery, 2022) dwa pulsoksymetry nowej generacji porównano w kilku pozycjach czujnika: na języku jeden z aparatów nie uzyskał odczytu w 4,5% pomiarów, drugi w 35,3%, a po deksmedetomidynie odsetek niepowodzeń tego drugiego rósł z 22,4% do 48,4%. Wniosek autorów: język pozostaje najlepszym miejscem pomiaru, a wybór urządzenia ma realne znaczenie u pacjentów z obkurczonymi naczyniami.
Kiedy pulsoksymetr weterynaryjny jest niezbędny
AAHA zalicza SpO2 do podstawowych parametrów oceny oddychania i krążenia w każdym znieczuleniu, a przy wybudzaniu zaleca utrzymanie pulsoksymetru aż do ekstubacji. Hipoksemię definiuje jako SpO2 poniżej 95% (ciężką poniżej 90%) i przypomina, że zanim zaczniesz „poprawiać” czujnik, trzeba sprawdzić intubację, podłączenie tlenu i wentylację – niska saturacja to najpierw sygnał o pacjencie, a dopiero potem o sprzęcie.
Na co zwrócić uwagę, wybierając pulsoksymetr dla zwierząt
- Czujnik na język w rozmiarze dla kotów i małych psów – to miejsce z najniższym odsetkiem błędów.
- Dodatkowa sonda refleksyjna (np. na nasadę ogona) do zabiegów w jamie ustnej i stomatologii, gdy język jest zajęty.
- Odporność na słabą perfuzję – u pacjentów po alfa-2-agonistach różnice między aparatami są duże; warto pytać o algorytm pomiaru w warunkach niskiej perfuzji.
- Zakres tętna obejmujący koty i małe psy oraz czytelna krzywa pletyzmograficzna, która pozwala ocenić, czy odczyt jest wiarygodny.
- Zasilanie bateryjne i alarmy, jeśli urządzenie ma pracować także na wybudzeniach.
Źródła
- Comparison of Transmittance and Reflectance Pulse Oximetry in Anesthetized Dogs (Nixdorff J. i wsp.), Frontiers in Veterinary Science, 2021, link
- Evaluation of the performance of two new generation pulse oximeters in cats at different probe positions and under the influence of vasoconstriction (Dörfelt R. i wsp.), Journal of Feline Medicine and Surgery, 2022, link
- 2020 AAHA Anesthesia and Monitoring Guidelines for Dogs and Cats (Grubb T. i wsp.), AAHA / Journal of the American Animal Hospital Association, 2020, link
