Parowniki
Parowniki do izofluranu i sewofluranu – urządzenia, które zamieniają ciekły anestetyk w parę i dodają ją do strumienia tlenu w zadanym stężeniu. To od parownika zależy, czy pacjent dostaje rzeczywiście tyle anestetyku, ile ustawiono na pokrętle, a więc czy głębokość znieczulenia jest przewidywalna. Każdy anestetyk wziewny wymaga własnego, kalibrowanego parownika; izofluran i sewofluran różnią się prężnością par, rozpuszczalnością i MAC, więc parowników nie wolno stosować zamiennie.
W tej kategorii oferujemy parowniki nowe i regenerowane, z mocowaniem do popularnych aparatów, wraz z kluczami do napełniania. Poniżej – co o dokładności parowników mówią badania i na co zwrócić uwagę przy zakupie i eksploatacji.
Parownik anestetyczny – dlaczego liczy się kalibracja
Parownik jest jedynym elementem aparatu, który dozuje lek. Artykuł z Weterynarii po Dyplomie przypomina, że izofluran, sewofluran i desfluran są w warunkach pracy parami, nie gazami, a ich dawkowanie opiera się na prężności par i rozpuszczalności – czyli właśnie na tym, co parownik ma kontrolować. Zaletą znieczulenia wziewnego jest szybka i precyzyjna kontrola głębokości znieczulenia; wadą – że sprzęt jest kosztowny i wymaga regularnej konserwacji.
Jak duży jest problem z kalibracją, pokazał audyt 2309 parowników w lecznicach hiszpańskich i portugalskich: 27,1% parowników izofluranowych i 35,9% sewofluranowych podawało stężenie różniące się od nastawy o ponad 20%, co autorzy uznali za błąd nieakceptowalny. Parownik, który „na oko” działa, może więc od lat zaniżać lub zawyżać dawkę.
Parowniki izofluranowe i sewofluranowe przy różnych przepływach tlenu
Badanie z American Journal of Veterinary Research sprawdziło po pięć parowników izofluranowych i sewofluranowych przy przepływach tlenu od 0,02 do 10 l/min. Parowniki izofluranowe podawały na ogół więcej, niż wskazywało pokrętło, a przy nastawach 0,6% i 1% błąd przekraczał 20%. Parowniki sewofluranowe mieściły się w ±20%, ale traciły dokładność przy bardzo niskim przepływie oraz przy połączeniu wysokiego przepływu z wysoką nastawą. Autorzy uznali oba typy za zdatne do użytku klinicznego, pod warunkiem że anestezjolog zna te ograniczenia. Wytyczne AAHA dodają praktyczną wskazówkę: w układzie okrężnym całkowity przepływ tlenu nie powinien spadać poniżej 500 ml/min, bo dopiero wtedy parownik pracuje dokładnie.
Dobór parownika do aparatu i do lecznicy
- Anestetyk – osobny parownik do izofluranu i osobny do sewofluranu; przy dwóch środkach potrzebny aparat z dwoma gniazdami.
- Mocowanie – sprawdź zgodność z szyną lub złączem swojego aparatu i wybierz odpowiedni klucz do napełniania.
- Zakres nastaw i przepływów – jeśli pracujesz z bardzo małymi pacjentami na niskich przepływach albo z układami bezzwrotnymi na wysokich, dokładność w skrajnych zakresach ma znaczenie.
- Kalibracja i serwis – planuj okresowe sprawdzenie stężenia na wyjściu analizatorem; audyt pokazał, że bez tego co trzeci–czwarty parownik pracuje poza normą.
Źródła
- Evaluation of isoflurane and sevoflurane vaporizers over a wide range of oxygen flow rates (Ambrisko T.D., Klide A.M.), American Journal of Veterinary Research, 2006, link
- Audit of Anesthetic Equipment in Veterinary Clinics in Spain and Portugal (Redondo J.I. i wsp.), Frontiers in Veterinary Science, 2020, link
- Wprowadzenie do znieczulenia wziewnego (Mouton Dowdy S.), Weterynaria po Dyplomie, 2020, link
- 2020 AAHA Anesthesia and Monitoring Guidelines for Dogs and Cats (Grubb T. i wsp.), AAHA / Journal of the American Animal Hospital Association, 2020, link
